“Casus Omissus” ಎಂದರೆ ಕಾನೂನಿನಲ್ಲಿ ಶಾಸಕರು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅಥವಾ ಅನವಧಾನದಿಂದ ಸೇರಿಸದೆ ಬಿಟ್ಟಿರುವ ವಿಷಯ ಅಥವಾ ಕೊರತೆ. ಈ ತತ್ವದ ಪ್ರಕಾರ, ಕಾನೂನಿನ ಪದಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿರುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ನ್ಯಾಯಾಲಯವು ಕಾನೂನಿನಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದ ಪದಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಅಥವಾ ಬಿಟ್ಟಿರುವ ವಿಷಯವನ್ನು ತುಂಬಿ ಕಾನೂನನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಬಾರದು. ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಕಾರ್ಯವು ಕಾನೂನನ್ನು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುವುದೇ ಹೊರತು ಹೊಸ ಕಾನೂನನ್ನು ರಚಿಸುವುದಲ್ಲ.
ಆದಾಗ್ಯೂ, ಈ ತತ್ವವು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿರಪವಾದವಲ್ಲ. ಕಾನೂನಿನ ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳೊಳಗೆ (four corners of the statute) ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಅಗತ್ಯತೆ ಕಂಡುಬಂದರೆ ಮತ್ತು ಪದಶಃ ಅರ್ಥೈಸುವುದರಿಂದ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಅಸಂಬದ್ಧ ಅಥವಾ ಅನ್ಯಾಯಕರ ಫಲಿತಾಂಶ ಉಂಟಾದರೆ, ಅಪರೂಪದ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯಾಲಯವು ಬಿಟ್ಟಿರುವ ವಿಷಯವನ್ನು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಜಾರಿಗೆ ತರಲು ಅಗತ್ಯವಾದ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ನೀಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಶಾಸಕರು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ಹೊರತುಪಡಿಸಿರುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಅದನ್ನು ನ್ಯಾಯಾಲಯವು ತನ್ನ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನದ ಮೂಲಕ ಸೇರಿಸುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅನುಮತಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಉಲ್ಲೇಖಾರ್ಹ ಪ್ರಮುಖ ತೀರ್ಪು: State of Jharkhand v. Govind Singh, (2005) 10 SCC 437.