“Stare Decisis Et Non Quieta Movere” ಎಂಬುದು ನ್ಯಾಯಾಂಗ ಪೂರ್ವನಿದರ್ಶನದ (Judicial Precedent) ಪ್ರಮುಖ ತತ್ವವಾಗಿದೆ. ಈಗಾಗಲೇ ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳು ನಿರ್ಣಯಿಸಿರುವ ಕಾನೂನು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾದ ನ್ಯಾಯನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ನೆಲೆಗೊಂಡ ಕಾನೂನು ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಬಾರದು ಎಂಬುದು ಇದರ ಅರ್ಥ. ಈ ತತ್ವವು ಕಾನೂನಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರತೆ, ನಿರಂತರತೆ ಮತ್ತು ಪೂರ್ವಾನುಮಾನಿಸಬಹುದಾದ ನ್ಯಾಯನಿರ್ಣಯವನ್ನು (certainty and predictability) ಉತ್ತೇಜಿಸುತ್ತದೆ.
ಭಾರತೀಯ ಕಾನೂನು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್‌ನ ತೀರ್ಪುಗಳು Article 141ರ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ದೇಶದ ಎಲ್ಲಾ ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳಿಗೆ ಬಾಧ್ಯಕರವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ, stare decisis ಎಂದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹಿಂದಿನ ತೀರ್ಪನ್ನೂ ಯಾವುದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ ಅಂಧವಾಗಿ ಅನುಸರಿಸಬೇಕು ಎಂದಲ್ಲ. ಹಿಂದಿನ ತೀರ್ಪು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಪ್ಪಾಗಿದ್ದರೆ, ದೊಡ್ಡ ಸಂವಿಧಾನಾತ್ಮಕ ಅಥವಾ ಕಾನೂನು ಪ್ರಶ್ನೆ ಉದ್ಭವಿಸಿದರೆ, ಅಥವಾ ಸೂಕ್ತ ಕಾರಣಗಳಿದ್ದರೆ, ಸೂಕ್ತ ಪೀಠವು ಅದನ್ನು ಮರುಪರಿಶೀಲಿಸಬಹುದು ಅಥವಾ overruling ಮಾಡಬಹುದು.
ಉಲ್ಲೇಖಾರ್ಹ ಪ್ರಮುಖ ತೀರ್ಪು: Union of India v. Raghubir Singh, (1989) 2 SCC 754